Er staan al twee rijen herfstprei in de tuin. Deze groeien gestaag. Onderhand leek het me wel tijd om er wat winterprei bij te zetten. Om het mezelf gemakkelijk te maken, besloot ik om deze als kleine plantjes bij het tuincentrum te kopen. Acht perspotjes, waarbij er soms wel drie preitjes in één potje stonden.
Prei uitplanten schijn je te moeten doen door met een stok of iets soortgelijks gaten in de grond te prikken, daar de prei in te laten zakken en het gat dan met water te vullen, waardoor het zich vult met aarde.
Met de perspotjes lijkt me dat onhandig. Het lijkt me namelijk het beste, om de grond uit de potjes mee te planten. Dan beschadig je de wortels tenslotte het minste. Maar dan moet je ze gewoon planten: Grote gaten graven, prei erin en dan weer dichtgooien met de aarde. Zo had ik het met de herfstprei gedaan.
Bij de winterprei heb ik een andere aanpak gekozen. Omdat er in een aantal perspotjes meerdere preiplantjes bij elkaar zaten, heb ik ze er voorzichtig uitgehaald. Ik heb met een stok gaten gemaakt en geprobeerd om ze daarin te zetten, maar de wortels kwamen dan wel erg raar te zitten. Daarom toch maar weer grote gaten gemaakt, preiplantjes erin gezet en de boel dichtgeschoven met aarde.
Ik ben benieuwd wat er van komt.
Ingedeeld onder: Uncategorized
De twee courgettes hadden, toen ik ze uitplantte nog mooie frisgroene bladeren. Inmiddels zijn ze een stuk gegroeid, maar zijn er ook lichte, witgele vlekken in de bladeren gekomen. De vlekken lopen met name langs de hoofdnerven, de buitenranden van het blad zijn gewoon groen. Ik heb geen idee wat dit is. Lichtgeel blad duidt dacht ik vaak op een stikstoftekort, maar als dat de oorzaak is, dan zou ik verwachten dat de bladeren egaal lichtgeel worden.
Zolang ik niet weet wat het is, kan ik er ook niets aan doen, dus dat scheelt weer. Misschien valt het allemaal wel mee, want de planten groeien ondertussen wel goed en ik kan de kleine courgettes achter de bloemknoppen al zien zitten. Eigenlijk is dit nog niet de vrucht courgette, want dan moet ‘ie eerst gebloeid hebben, maar de bloembodem, die later uitgroeit tot vrucht.
De sla doet het erg goed in de moestuin. Hij groeit goed en er zit (nog?) geen enkele beschadiging of ongedierte op. Toen ik bij ons vorige huis de sla en prei in een hoekje van de achtertuin had staan, groeide het stukken minder goed.
De meeste sla heb ik bij het tuincentrum, in perspotjes gekocht. Sommige als ‘gemengde sla’, waardoor ik niet weet wat voor een soorten het zijn. De drie krullerige slaplanten in de middelste rij hebben wel wat van andijvie. Ik hoop het niet, sla is bij ons aan tafel populairder dan andijvie, zeker in het voorjaar en de zomer.
In de moestuin heb ik twee soorten bonen staan. Sperziebonen en snijbonen. De sperziebonen blijven laag (stamslabonen) en de snijbonen zijn klimmers (stoksnijbonen).
De sperziebonen hebben wat moeite om op gang te komen. Ik wacht geduldig af.
De snijbonen daarentegen groeien als een tierelier en sommige zijn al tot bovenin de bonenstaken geklommen. Deze bonestaken zijn drie meter lang en steken zo’n twee en een halve meter boven de grond uit.
Ookal doen ze het dus goed, er zitten nogal wat kolonies zwarte bonenluizen in. En dat schijnt op termijn toch niet goed te zijn voor de planten. Ten eerste tappen ze sap af, waardoor de plant minder goed groeit. Ten tweede worden de planten , doordat de luizen er gaatjes in maken, kwetsbaarder voor allerlei schimmels en andere narigheden.
Dus het lijkt me toch wel handig om wat tegen deze beestjes te doen. Natuurlijke vijanden van de luizen (lieveheersbeestjes en andere kevers, spinnen) zijn er op het oog genoeg op de tuin, daar hoef ik niet meer voor te zorgen. Ik heb gelezen dat het helpt om bonenkruid en/of dille bij de snijbonen te laten groeien, omdat de beestjes daar niet tegen kunnen. Ik heb daarom maar een bonenkruidplantje gekocht. Uit zaad opkweken leek me te lang duren. Vanaf eind juli zouden de bonenluizen sowieso veel minder in aantal moeten worden door de dan steeds groter wordende groep van natuurlijke vijanden. Ik hoef dus alleen voor de korte termijn te zorgen.
Omdat ik niet heel veel vertrouwen heb in het bonenkruid (ik geloof dat het voornamelijk werkt om de luizen weg te houden in plaats van weg te sturen) denk ik dat ik ook het aloude antiluizenmiddel inzet: water met zeep en spiritus. Hierbij zal ik dan voor de zeep zeep op basis van lijnolie gebruiken, ik weet niet hoe onfris het anders voor de toekomstige snijbonen is. Deze zeep is te koop van het merk Ecover.
Ingedeeld onder: Uncategorized | Tags: aalbessen, fruit, luizen, moestuin, snoeien
De vogels hebben weinig aalbessen voor mij overgelaten. De luizen hebben ze echter laten zitten. Het zijn er erg veel, vrijwel alle toppen zijn bezet. Er zitten wel wat lieveheersbeestjes en andere kevertjes en spinnen op die misschien wel hun best doen om er zoveel mogelijk op te eten, maar toen ik een kijkje bij ze kwam nemen lagen ze geloof ik allemaal uit te buiken. Ik zag tenminste geen gruwelijke slachtpartijen.
Gisterenavond heb ik bij wijze van zomersnoei al deze toppen er uit geknipt (en de rest ook bijgeknipt). De struiken zien er nu weer schoon uit. Ik hoop dat die luizen niet meer terugkomen.
Nu moet ik ze ook nog uit de snijbonen zien te krijgen…
Vroeger kwam ik er op weg naar mijn werk vaak langs. Een huis, waar een oude man woonde. Voor het huis was een grote moestuin. De man was vaak in die tuin aan het werk en ik vond het er altijd keurig uitzien. Ik denk dat de tuin genoeg opbracht om zelfvoorzienend te zijn. Ik vond het wel wat moois hebben, die man die duidelijk de jongste niet meer was, maar die het nog steeds voor elkaar kreeg om de tuin op orde te houden. Knap hoor, ik zou het niet voor elkaar krijgen. Hoeveel jaren zou hij het al zo gedaan hebben?
Laatst reed ik weer langs het huis. Het staat te koop. De moestuin ziet er uit alsof hij plotseling verlaten is. De prei staat bijna in bloei en ook de rest is verwilderd.
In de verkoopadvertentie las ik dat het huis niet op de riolering is aangesloten en ook geen cv heeft, maar kolenkachels.
Ik moest weer aan die oude man denken. Ik zou haast hopen dat hij niet in een verzorgingshuis ofzo terecht gekomen is.
Ingedeeld onder: Uncategorized | Tags: aardbeien, bessen, fruit, moestuin, net, vogelvraat
Om te voorkomen dat de aalbessen en de aardbeien door vogels opgegeten worden voordat ik ze had willen plukken, moet ik er voor zorgen dat die beesten er niet bij kunnen.
Een net is hiervoor de meest gebruikte methode. Zo’n net heeft als nadeel, dat er dieren in verstrikt kunnen raken. Diezelfde vogels bijvoorbeeld, maar ook egels. Dat vind ik niet zo’n prettig idee en daarom was ik nog aan het nadenken over een alternatief voor die netten. Vooralsnog zonder resultaat.
Dus voor voorlopig toch maar twee netten gekocht. Een grote voor de bessen en frambozen en een kleine voor de aardbeien.
Toen ik het afgelopen weekeinde op de tuin kwam, zag ik dat het net voor de fruitstruiken al niet meer nodig was. Vrijwel alle vruchtjes waren al opgegeten… Ach, volgend jaar weer een kans!
Snel doorgelopen naar de aardbeien, om te zien of daar nog wat te redden viel. Gelukkig was er geen enkele aardbei aangevreten. Ze waren trouwens al aardig gegroeid en begonnen ook al wat kleur te krijgen.
Over de aardbeienplantjes, gedragen door wat bamboestokjes, het net gespannen. Het ziet er niet fraai uit, maar doet zo volgens mij wel waar het voor bedoeld is.
En nou maar hopen dat er geen beestjes in verstrikt raken.
Update:
Het net was losgeschoten. Ik heb besloten dat als ik tijd heb, ik een houten frame maak met kippengaas (dubbeltjesgaas). Hierop komt een houten raam te liggen, bespannen met hetzelfde gaas. Dit houten raam kan ik er dan af tillen als ik bij de plantjes moet zijn. Het geheel komt er dan uit te zien als een platte koude kas. Omdat het gaas stevig is, zullen er geen dieren in verstrikt kunnen raken.
Gezien alle andere dingen die nog gedaan moeten worden, denk ik dat ik dit volgend seizoen pas voor elkaar heb. Maar dat is niet zo erg. Zo kan ik ook nog even nadenken over de grootte van de ‘kooi’. Tot die tijd heb ik wat gaas onder het net neergezet, zodat dat beter op zijn plek blijft.
Het provisorisch aangebrachte net ziet er niet bepaald fraai uit.
De aardbeienplantjes dragen inmiddels al aardig wat vruchtjes. Om deze wat te beschermen, heb ik het afgelopen weekend de aarde rond de aardbeienplantjes afgedekt met stro. Daarbij heb ik er wel voor gezorgd, dat alle blaadjes boven de stro zitten en de aardbeien er op liggen.
Veel aardbeien waren al aardig vies geworden van de aarde. Ze waren gelukkig nog niet aangevreten door slakken enzo. Ik heb het stro niet eerder aangebracht, omdat ik bang was voor een lichte nachtvorst. Door de isolerende werking van het stro komt de warmte van de grond niet bij de aardbeien en zullen deze eerder kapotvriezen.
Door het stro blijven de aardbeien beter. Ze rotten niet, wat ze wel zouden doen als ze langere tijd met de natte aarde in contact zouden zijn. Daarnaast houden slakken er volgens mij ook niet van, om over stro heen te kruipen.
Het stro dat ik gebruikt heb, is gewoon konijnenhokkenstro, dat ik gekocht heb bij de dierenwinkel. Een halve kilo was genoeg voor mijn twaalf aardbeienplantjes. Het zijn nu echte strawberries geworden!
Ik was te laat met het zelf zaaien om tomatenplantjes te krijgen. Daarom heb ik er zes gekocht bij het tuincentrum. Drie normale tomaten en wat romatomaten. De planten met de gewone tomaten werden inmiddels behoorlijk groot en staan al even in bloei. Hoog tijd dus om ze in de volle grond te zetten.
De drie kleinere tomatenplantjes gaan dan ook maar meteen mee. Dat is wel zo praktisch, al zou het misschien beter zijn als ze nog even thuis zouden blijven tot ze wat groter zijn.
Op de tuin heb ik, achter de fruitstruikjes, een soort van waslijn gemaakt. Twee bamboestokken in de grond gestoken en er een ijzerdraad tussen gespannen. Om de boel niet om te laten vallen heb ik beide bamboestokken nog met twee scheerlijnen van ijzerdraad vastgezet.
De tomatenplantjes heb ik onder de ‘waslijn’ uitgeplant. Vervolgens touwtjes vastgemaakt onderaan de stam van de tomatenplaten en deze recht erboven aan de waslijn geknoopt. De tomatenplant een beetje om dit touw heengedraaid, zodat deze mooi recht staat/hangt.
Nu kunnen ze voorlopig weer vooruit. En maar hopen dat het weer een beetje meezit.
Onlangs heb ik de Groente & Fruit encyclopedie gekocht. Het is een erg mooi boek en een genot om te lezen. Er staan veel foto’s bij. Van heel veel soorten groente, fruit en kruiden staan de soorten, teelwijzen en de gebruiksmogelijkheden beschreven.
Ook zonder moestuin zou ik het een mooi en prettig leesbaar boek vinden.
Maar ik heb het voor het tuinieren gekocht en daarvoor staat er echt een schat aan praktische tips en nuttige informatie in. Ik denk dat ik er veel aan zal hebben!
