Ingedeeld onder: Uncategorized | Tags: aardbeien, bessen, fruit, moestuin, net, vogelvraat
Om te voorkomen dat de aalbessen en de aardbeien door vogels opgegeten worden voordat ik ze had willen plukken, moet ik er voor zorgen dat die beesten er niet bij kunnen.
Een net is hiervoor de meest gebruikte methode. Zo’n net heeft als nadeel, dat er dieren in verstrikt kunnen raken. Diezelfde vogels bijvoorbeeld, maar ook egels. Dat vind ik niet zo’n prettig idee en daarom was ik nog aan het nadenken over een alternatief voor die netten. Vooralsnog zonder resultaat.
Dus voor voorlopig toch maar twee netten gekocht. Een grote voor de bessen en frambozen en een kleine voor de aardbeien.
Toen ik het afgelopen weekeinde op de tuin kwam, zag ik dat het net voor de fruitstruiken al niet meer nodig was. Vrijwel alle vruchtjes waren al opgegeten… Ach, volgend jaar weer een kans!
Snel doorgelopen naar de aardbeien, om te zien of daar nog wat te redden viel. Gelukkig was er geen enkele aardbei aangevreten. Ze waren trouwens al aardig gegroeid en begonnen ook al wat kleur te krijgen.
Over de aardbeienplantjes, gedragen door wat bamboestokjes, het net gespannen. Het ziet er niet fraai uit, maar doet zo volgens mij wel waar het voor bedoeld is.
En nou maar hopen dat er geen beestjes in verstrikt raken.
Update:
Het net was losgeschoten. Ik heb besloten dat als ik tijd heb, ik een houten frame maak met kippengaas (dubbeltjesgaas). Hierop komt een houten raam te liggen, bespannen met hetzelfde gaas. Dit houten raam kan ik er dan af tillen als ik bij de plantjes moet zijn. Het geheel komt er dan uit te zien als een platte koude kas. Omdat het gaas stevig is, zullen er geen dieren in verstrikt kunnen raken.
Gezien alle andere dingen die nog gedaan moeten worden, denk ik dat ik dit volgend seizoen pas voor elkaar heb. Maar dat is niet zo erg. Zo kan ik ook nog even nadenken over de grootte van de ‘kooi’. Tot die tijd heb ik wat gaas onder het net neergezet, zodat dat beter op zijn plek blijft.
Het provisorisch aangebrachte net ziet er niet bepaald fraai uit.
De aardbeienplantjes dragen inmiddels al aardig wat vruchtjes. Om deze wat te beschermen, heb ik het afgelopen weekend de aarde rond de aardbeienplantjes afgedekt met stro. Daarbij heb ik er wel voor gezorgd, dat alle blaadjes boven de stro zitten en de aardbeien er op liggen.
Veel aardbeien waren al aardig vies geworden van de aarde. Ze waren gelukkig nog niet aangevreten door slakken enzo. Ik heb het stro niet eerder aangebracht, omdat ik bang was voor een lichte nachtvorst. Door de isolerende werking van het stro komt de warmte van de grond niet bij de aardbeien en zullen deze eerder kapotvriezen.
Door het stro blijven de aardbeien beter. Ze rotten niet, wat ze wel zouden doen als ze langere tijd met de natte aarde in contact zouden zijn. Daarnaast houden slakken er volgens mij ook niet van, om over stro heen te kruipen.
Het stro dat ik gebruikt heb, is gewoon konijnenhokkenstro, dat ik gekocht heb bij de dierenwinkel. Een halve kilo was genoeg voor mijn twaalf aardbeienplantjes. Het zijn nu echte strawberries geworden!
In de achtertuin van ons vorige huis deden de aardbeien het erg goed. Het was eigenlijk meer een soort onkruid, op een gegeven moment. En de vogels en andere beestjes waren meestal eerder om van de aardbeien te proeven dan wij.
In de moestuin heb ik een hoekje gereserveerd voor aardbeien. Ik heb twee soorten gekozen: Ostara en Senga Sengana. Ostara geeft veel aardbeien en is doordragend. Senga Sengana heb ik niet eerder gehad maar deze soort zou lekkerdere aardbeien moeten geven. Het zijn er wel veel minder. Tja, het is het één of het ander.
Ik heb twee rijtjes gemaakt, één voor elke soort. Deze rijtjes liggen ver genoeg uit elkaar dat uitlopers nieuwe plantjes kunnen vormen zonder andere aardbeienplantjes in de weg te zitten.
